Mimo porażek w niektórych konfliktach Królewska Marynarka Wojenna przewyższała o klasę floty przeciwników. Pod koniec amerykańskiej wojny o niepodległość, w latach 1780-83, odniosła pod wodzą admirała Rodneya kilka zwycięstw w bitwach morskich na Karaibach. Te zwycięstwa możliwe były między innymi dzięki temu, że brytyjskie działa przewyższały jakością artylerię przeciwników. Także morale brytyjskich marynarzy było wyższe, ponieważ kluczem do zwycięstwa było przekonanie, że okropności walki zostaną wynagrodzone po zwycięstwie. Na wielu okrętach załoga brała udział w podziale łupów, jeśli zdobyto wrogą jednostkę. Marynarze pływający na okrętach Królewskiej Marynarki Wojennej stanowili pod wieloma względami zamkniętą, wyjątkową społeczność. Ludzie służyli pod tym samym kapitanem długi czas, załoga pozostawała razem na morzu przez miesiące i lata.