Polska długo nie posiadała regularnej floty wojennej, przede wszystkim ze względu na fakt, że płytki zamknięty akwen Morza Bałtyckiego nie nadawał się do żeglugi dla dużych jednostek. Rzeczypospolitej nie było stać na budowę dużej floty. Jednak już od wojny trzynastoletniej z Zakonem Krzyżackim (1454-66) królowie polscy korzystali z usług kaperów, czyli bałtyckich korsarzy. Okręty kaperskie prowadziły działania, których cele były zbieżne z interesami strategicznymi Rzeczypospolitej na Bałtyku. W czasie wojen o Inflanty ze Szwecją i Rosją w drugiej połowie XVI i pierwszej połowie XVII wieku utrudniały więc przeciwnikom dostarczanie zaopatrzenia i posiłków do portów inflanckich. W drugiej połowie XVI wieku u wybrzeży Inflant i Estonii krążyła, na przykład, flota dowodzona przez admirała Mateusza Sierpinka. Polska flota kaperska nie miała w swym składzie dużych jednostek, były to głównie przezbrojone statki handlowe. Nawet w roku 1627 w czasie zwycięskiej bitwy ze Szwedami pod Oliwą siły polskie posiadały zaledwie 4 galeony.