Po wojnach z Holandią, które nie przyniosły zdecydowanego rozstrzygnięcia, brytyjska flota znalazła się niespodziewanie w przymierzu z niedawnymi wrogami, gdy pod koniec XVII wieku Jakub II został zdetronizowany i Wielka Brytania oraz Niderlandy połączyły się w walce z rządzoną przez Ludwika XIV Francją. Pod rządami ministra Colberta, jako największa potęga na kontynencie europejskim, Francja posiadała środki na budowę silnej floty. W XVIII wieku najbardziej zacięta rywalizacja na morzu rozgrywała się właśnie między Francją i Wielką Brytanią. Choć Francja mogła przeznaczyć na budowę marynarki wojennej znaczne kwoty, francuskie ministerstwo spraw morskich nigdy nie osiągnęło takiego statusu, ani nie istniała w nim taka stabilność kadr, jak w admiralicji brytyjskiej, która rozwijała się konsekwentnie od czasu pionierskich działań Samuela Pepysa w latach 60. XVII wieku. W XVIII wieku krytykowano ją jako konserwatywną i formalistyczną, jednak zapewniała ona przejrzysty system dowodzenia.