Niewątpliwie warunki służby były ciężkie (pod koniec lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku wybuchały często bunty), jednak generalnie służba na okrętach brytyjskiej marynarki wojennej była autentycznie uważana za powód do najwyższej dumy. W czasie rekrutacji do floty używano czasem siły lub podstępu, jednak takich metod nie stosowano tak często, jak to się czasem uważa. Starsi oficerowie byli niezwykle uzdolnieni, a wśród oficerów niższych rangą, którzy odpowiedzialni byli za nadzorowanie szczegółów obsługi okrętu, istniało silne poczucie obowiązku. Skuteczność działania floty podnosiła obecność takich geniuszy jak Horatio Nelson (1758-1805), najsłynniejszy admirał brytyjski. Nelson był w stanie wykorzystać możliwości floty brytyjskiej do maksimum w oryginalny i nowatorski sposób, ponieważ posiadał zdolność błyskawicznej oceny sytuacji i potrafił wyzyskać każdy jej element, który mógł pomóc mu w zwycięstwie. Odznaczył się w bitwie, która miała miejsce l czerwca 1794 roku w czasie blokady wybrzeży włoskich i francuskich, jako podkomendny admirała lorda Howe'a, jednak największe sukcesy odnosił, gdy sam obejmował dowództwo.